krople, wilki i niepewność

Dziś obudziły mnie odgłosy deszczu uderzającego o parapet. Już zdążyłam zapomnieć jak bardzo lubię tę dźwięk. Leżałam tak jeszcze dość długą chwilę, wsłuchując się w rytmikę spadających kropel. Starałam się uspokoić w ten sposób skołatane serce. Usidlić rozbiegane myśli. 

Jest parę rzeczy, które pozwalają mi na chwilę chociaż zapomnieć o wszystkich tych niedogodnościach codzienności. Jedną z nich jest właśnie tworzenie. Gdy piszę, rysuję, czy po prostu bazgram bezsensu... na ten krótki moment wyłączam myślenie. Wciskam OFF i daję sobie chwilę odpoczynku. W tym momencie ważne jest tylko to co przede mną. Nabieram oddechu, by wrócić do rzeczywistości i nie zginąć pod jej kołami. 

...

Wilcza torba.  Bałam się jej swoją drogą. Nie lubię zbytnio owłosionych zwierząt. Namalowanie ich często kojarzy mi się z pewną formą abstrakcji. 

...

A do deszczu najlepiej pasuje ta oto melodia.

HYD- OST- Blue Mind

japońsko-kocie opowieści

Staram się jak najlepiej wykorzystać tą niezbyt długą cząstkę wolnego czasu jaka przysługuje mi po wytężonym trybie sesyjnym. Nadrabiam koszulkowe zaległości. Zmagam się z wilczą torbą dla Dagi. Generalnie staram się nie umrzeć twórczo. Oczywiście przywiozłam sobie do poczytania książki, te pożyteczne, do pracy proseminaryjnej, które dalej leżą na dnie torby i jakoś nie mam natchnienia by je stamtąd wydobyć a co dopiero czytać. 

W zamian za to pochłaniam z niemalże świetlną prędkością kolejne odcinki Hanazakari no Kimitachi e, czy ja to w ogóle dobrze piszę...? Mniejsza z tym. Wpadłam. A miałam tylko zobaczyć fragment odcinka Hana Yori Dango. Z miejsca obejrzałam trzy. Dramy japońskie to straszliwe cholerstwo. I tak między jedną koszulką a torbą daję się porwać tej niezwykle osobliwej japońskiej rzeczywistości. Ehhh.... A myślałam, że mam silną wolę.

...

I po raz kolejny Simon's Cat. Obiecuje, że następnym razem będzie co innego. Nie kociego. 

Jeszcze koczyki, które zrobiłam dla Ann. Niestety nie cierpię robić zdjęć kolczykom zawsze wychodzi jakoś rozmycie i pokracznie. 

...

No to na koniec też japońsko. 

Orange range-Ikenai taiyou.

pudło tram pam pam

Coś dawno mnie tu nie było.

Ale nie martwcie się nie było to spowodowane ani uprowadzeniem przez obcą cywilizację, ani długoterminową wycieczką do Mordoru a już zupełnie nie było to powodem czarnych machinacji Baby Jagi. Właściwie ze mną to jest nieraz tak, że nic wyjść mi nie chce. Wena wybywa i basta. Ale w związku z tym, że mam niezliczoną ilość rzeczy na głowie i nie wiem zupełnie za, którą się zabrać postanowiłam zabrać się za coś zupełnie niezwiązanego z tematem, czyli napisać tutaj. Zwykle jak długo nic nie piszę to wylewam z siebie potok bełgocącego bezsensu. Powiem więc może tylko tyle, oto pudło na skarby wszelkiej maści i rodzaju. Do zrobienia go nie posłużyła mi żadna żywa książka, ale jakieś martwe jej resztki. 

A ja po raz kolejny spróbuję zabrać się za łacinę. Albo historię sztuki.

Zwykle intonuję w tym miejscu jakąś wzniosłą pieśń.

Polecę Wam więc to. Nie mogę przestać tego słuchać.

yiruma- river flows in you

koniec i początek

By zaznaczyć jakoś, że kolejny rok dobiegł końca. Pierwszy w tym miejscu. Z tym materiałem. 

Tośka dalej splądrowana przez wirusy leży nieprzytomna. Nie zamieszczę więc żadnych nowych tworów.

A u końca tego roku, stojąc przed drzwiami nowego chciałabym wam wszystkim życzyć byście zawsze mieli tyle odwagi by żyć swymi marzeniami i nie zrażali się opiniami innych. By trwała w Was radość a każdy dzień był nową niepowtarzalną przygodą. 

Szczęśliwego 2011 roku!!!

kto rano wstaje

Miasto z wiszącym nad horyzontalnymi szczytami kamienic słońcem wygląda przecudnie. Zawsze o tym zapominam. Chyba, że uda mi się tak jak dziś wstać nim pierwsze promienie powitają kolejny dzień. Ulice jeszcze opustoszałe, niektórzy wybierają się do pracy, niedobitki wracają chwiejnym krokiem z imprezy. Poranna mgła miesza się z mroźnym powietrzem, a ich aura przepełnia optymizmem. 

Nie lubię przesypiać dni. Tak wiele można stracić. Moi przyjaciele zwykli mawiać: "Wyśpimy się po śmierci". 

I szczerze zwykle staram się tej mądrości trzymać. choć nie zawsze tak drastycznie jak dziś.

...

A tu wisior. Jaki jest każdy widzi. 

Fioletowy to chyba mój ulubiony kolor, przynajmniej w chwili obecnej. 

...

Anna Maria Jopek- Na dłoni 

Bo szczęście to przelotny gość...

Uczmy się chwytać momenty.

Nie prześpijmy ich.