szufladowy lemur

letter from hogwart

2012-02-21T18:51:00.000+01:00

Jak już wspominałam, Sis ostatnio zaprzęgła mnie do kolejnego projektu.

Wreszcie mogłam sobie trochę pomachać pędzlem.

Tym też sposobem powstał hogwartowy sweter.

Oto i on :)

insp: tu

A na ostatki najnowszy Big Bang, ze względu na to, że w sobotni wieczór umilał mi pracę :)

Big Bang-Blue

pink + grey = cute

2012-02-12T14:46:00.000+01:00

Słoneczna niedziela. Kawa. Pratchett. Czyli odstresowująca kuracja w pełni.

A dla dopełnienia dziwności kolorowe stworki.

Filc, nitka, upolowane guziki z tajemnego przybornika mamy.

A żeby różu stało się zadość A Pink.

Z jednej z najlepszych k-dram ever. Protect the boss.

Miłego popołudnia wszystkim Wam! :)

Brother Bear t-shirts

2012-02-03T09:52:00.001+01:00

Wreszcie chwila wytchnienia. Co prawda muszę w najbliższym tygodniu napisać jeszcze rozdział mojego licencjatu, ale jakoś to mam nadzieje będzie. A potem kierunek dom. Tak wiele rzeczy do zrobienia w trakcie ferii. Już nie mogę się doczekać.

A dzisiaj znowu koszulki. Tym razem z wielką łapą Brata Niedźwiedzia. Trochę bardziej indiańsko. I trochę bliżej natury.

...

So I'm finally after my examination session. I've got some time to rest. I'll go home soon. I was all last month in Cracov so I look forward to coming back.

And today I would like to show You two t-shirt I was made while ago. I hope You like it.

...

Tą zrobiłam kilka miesięcy temu dla mojej siostry.

This t-shirt which I was made for my Sis, few months ago.

Sometimes it's really hard to make a pic which will be look somehow.

hu hu ha

2012-01-30T11:53:00.000+01:00

Dzisiaj krótko. Zwięźle. Czy na temat?

Choć pomysły w głowie się kotłują, trzeba dać sobie na wstrzymanie i zabrać się za to co koniecznie.

A skupienie chyba gdzieś utknęło w korkach. Straszna naukowa niemoc w koło. W dodatku mróz siarczysty nastał. W wypadku stycznia otulenie się kołdrą jest najgorszym wyjściem do walki z chłodem, wszystko wtedy ciąży w kierunku poduchy, nie książek.

Kończę, bo nawet pisanie mi dzisiaj nie wychodzi.

...

Kolejny z moich składaków.

City Hunter t-shirt

2012-01-17T23:47:00.002+01:00

Czyli...

Koreańska propaganda!!!

Zresztą więcej o tym pewnie kiedyś na lemurowym napiszę. Jednakże w telegraficznym skrócie. City Hunter należy do czołówki moich ulubionych dram. Historia w klimacie sensacyjnym, z Błękitnym Domem w tle, krwawą przeszłości, motywem zdrady i zemsty, szczyptą humoru i oczywiście nutą romansu. A wszystko to pośród ulic Seulu. Czy może być coś lepszego? :)

...

I plakat dla pewnej wizualizacji.

pic

Minusy dramy... mogę powiedzieć, że najgorsze, co można było zrobić boskiemu Lee Yoon Sung to fryzura. Niestety... taka moda panuje obecnie w Korei, wszelkie żale i narzekania, są więc bezowocne. :P

...

City Hunter OST Part 3 - Sad Run

Bo następne tygodnie będą na prawdę smutnym biegiem. :)

P.S. Uwielbiam ten soundtrack.

I'm busy

2012-01-06T16:14:00.000+01:00

Rozpoczyna się czas, który spędzać będę z malarzami, obrazami, notatkami i kawą.

Na wariactwa twórcze zapewne nie znajdę chwili.

A jak na razie jeszcze kilka wkrętek do kompletu.

By było nieustannie kolorowo.

...

2NE1- I'm Busy

kolorowo

2011-12-27T18:08:00.000+01:00

Czy mam słabość do śrub, wkrętów, gwoździ...? Prawdopodobnie tak. Czy przyczyną jest posiadanie taty stolarza? Możliwe. Sama nie wiem. Na pewno jest ułatwieniem. Bo kiedy tylko stwierdzę, że wena wzywa, zakradam się o warsztatu na łowy. Na moje nieszczęście ostatnimi czasy, pomieszczenie, z szufladami pełnymi skarbów okupują schnące schody. Z moimi zdolnościami destrukcyjnym w takim wypadku w ogóle się tam nie zapuszczam.

Ale z tego co zostało mi po ostatnich wojażach zrobiłam wisior.

Uwielbiam go nosić w towarzystwie mojej transformersowej koszulki.

świątecznie

2011-12-24T15:15:00.001+01:00

A z okazji świąt nowe odmienione oblicze lemura. Prędko, prędko bo jeszcze wiele do zrobienia!

pigmejskie koraliki Juliana

2011-12-14T18:19:00.002+01:00

Dzisiejsza pogoda działa usypiająco i odechciewająco. Bez dwóch zdań. Głowa boli, podobno zbyt dużo myślałam. Nie podejrzewałabym się o to, a jednak. Ściągam natchnienie do pierwszego rozdziału mojej pracy. Niebiosa jednak milczą. Chyba coś jest na rzeczy. W dodatku Cz. pyta dlaczego Julian został królem Madagaskaru. Absolutnie... jak takich rzeczy można nie wiedzieć...? To chyba zrozumiałe. Ze swoją aparycją, mądrością i niepodważalną gibkością ciała... czy można wymarzyć sobie lepszego króla:P Zresztą wyborów pradawnych bogów się nie podważa.

A ostatnio bawiłam się koralikami różnymi. Korale już tak mają. Oczywiście poobklejałam się cała.

A gdy zrobię koka na czubku. Mogę udawać Małą Mi. Choć to niekoniecznie, bowiem gabaryty profilowe naszych nosów w wystarczającym stopniu się pokrywają... Brakuje mi tylko Włóczykija...

I Ryjka, Ryjek zawsze był taki rozczulający.

Kiedyś zmontuję Mi'owego cospley'a.

Tak to jest to!

miwa - don’t cry anymore

W sensie nie, że wypłakuje sobie oczy, albo coś.

Ale lubię słuchać i podśpiewywać pod nosem.

mikołajkowe hatifnaty

2011-12-06T23:09:00.000+01:00

Podejmując obowiązek mikołajkowego skrzata miałam dziś pełne ręce pracy. A postawiono przede mną nie lada zadanie. Po raz pierwszy bowiem dostałam ściśle określony projekt do wykonania, autorstwa Panny Cz.

Oto on:

[best project ever!]

Nawiasem mówiąc koszulka z przeznaczeniem dla siostrzanej anglistki. I jak to zwykle bywa najłatwiejsze rzeczy najtrudniej przychodzą. Czyli ciężkie do sprostania proporcje Cota Simona. Odchudziłam go mimowolnie. Moje własne zaciskanie pasa, odbiło się na twórczym efekcie.

I zrealizowany pomysł świątecznych hatifnatów. Rękodzieło tym razem Panny Cz.

Czyli szaleństwo w naszej Dolinie Muzealników. Światełka, koreańska wersja Last Christmas (za którą to nutą nigdy nie przepadałam, ale mimo wszystko... no cóż trzeba trzymać fason:P) i ogólno-galaktyczna rozróba.

I na koniec mój prezent dla Was.

sound of a little lemur

2011-12-02T20:24:00.003+01:00

Dzisiejsze wstanie, jeszcze przed świtem, odbija się mocno na szybkości kojarzenia przez mój umysł napływających faktów, a siła grawitacji szczególnie gwałtownie oddziałuje na powieki, które jakby pod wpływem hipnozy stają się jakieś... takie ciężkie... i powoli opadają....

Moją skomplikowaną sytuacje potęguje fakt, że przyklejając zapięcia do broszek pokleiłam się cała (czy można było oczekiwać czegoś innego...?).

Zatem siedzę. Ziewająca. Poklejona.

I coś czego zapewne nikt się nie spodziewał, bo ileż można, czyli lemur.

Na tym kończę. Miłego wieczoru Wszystkim.

The Good China - A Million Little Pieces

Roly Poly

2011-11-27T15:56:00.001+01:00

Szalony pomysł znalazł wreszcie swoje ujście. Eksperyment jeszcze nie sprawdzony. Jak na razie nad Krakowem co najwyżej wisi przyczajony smog. Deszczu brak. A jak już przyjdzie to pewnie radioaktywnie.

Ostatnio wszystko zawieszone na wschodnim krańcu świata. Nastrój tamtejszej zabawności miesza się jednak z tragizmem City Huntera, i depresyjnością nastroju w jaki wpadłam po obejrzeniu przedostatniego odc. Nie poddaje się jednak zbyt długo złym myślą i idę dalej.

Poza tym chyba zostaję mędrcem, bo szczęka boli mnie straszliwie....

*inspiration*

...

Pomimo wszystko CH ma także jaśniejsze strony :)

...

I zawsze potupuję sobie nogą.

pig rabbit / królicza świnka

2011-11-13T14:48:00.004+01:00

Nie wiadomo o co chodzi..? W takim razie można być pewnym, że maczali w tym palce Azjaci.

***

W pewną zimową sesję moja równowaga światopoglądowa została wykolejona przez nagłe i niespodziewane spotkanie z pewną japońską dramą (o czym zresztą niegdyś wspominałam). Zmieniło to nie tylko moją równowagę, ale i cały grafik sesyjny. Na szczęście wszystkie egzaminy zostały przeze mnie rozłożone na łopatki, więc mogę spać spokojnie.

Po kilku dramach japońskich przyszedł czas na koreańskie. Jak nie mogłam się przekonać, tak przekonałam się całkowicie. I tym to sposobem przeistoczyłam się w wierną fankę K-Dram (what a shame... ;P).

A królicza świnka. No cóż jeśli chcecie dowiedzieć się, czym właściwie jest. I dlaczego królik ma świński nos. Musicie poznać 미남이시네요... nie rozumiecie? Ja również. Nic to! Dla szerszej publiki, dla której hongul jest tajemnicą istnieje anglojęzyczny tytuł: You're Beautiful. Odcinki dostępne tutaj.

Może nie jest to specjalnie górnolotny, ale niesamowicie optymistyczny sposób na odstresowanie.

photo

A królicza świnka jaka jest każdy widzi. Filc, nitki kawałek i chwila czasu:)

...

Without Words

lemur, czarownica i pewne nowe trzewiki

2011-11-01T11:44:00.000+01:00

Pewnego pięknego październikowego przedpołudnia. Gdy Fargorn za oknem był jeszcze całkiem zielony, a Kwadratowa budziła się do życia. Na samotną górę, za którą kończył się świat, wturlało się pewne Malinowe dziewczę z parą trzewików, zdążając ku chacie zdziecinniałej, lemurowej czarownicy, by ta swym łysiejącym magicznym pędzlem odmieniła ich oblicze. I tak też się stało...

Rejestracja postępów w pracy dzięki Madzi:*

Po raz pierwszy czułam ową presję i uczucie rozbieganych oczy śmigających wartko za śladami pędzla.

Kwadratowe klimaty. W północnym pokoju orchidea patrzy różowo.

Raz, raz, generalna próba pomponikowej opaski z indyjskiego.

***

wściekłe pięty...

2011-10-17T19:37:00.001+02:00

... biegały dziś po Krakowie. Były w bibliotece. Na Stolarskiej. I nawet w Mandze.

Dzień zleciał szybko i słonecznie. Choć jesienny chłód coraz intensywniej daje się we znaki.

Teraz siedzę. Na parapecie wrzos, za oknem mrok. Czerwona lampka świeci prosto w oczy.

Maluje trampki pędzlem łysiejącym na poczekaniu. Dzisiaj tylko biały grunt, co do reszty postaramy się o lepszy sprzęt.

I Poe.

Zachwycona jego niezwykłymi akrobacjami w drugiej odsłonie Kung Fu Pandy wsadziłam go na własne kolczyki.

コラージュ ^-^

2011-09-19T16:47:00.002+02:00

Wakacje bez kolażu byłyby wakacjami straconymi. Zatem znów powracam do tej techniki. Zresztą z wielkim sentymentem. Tym razem jednak moja podłoga zniosła to wariactwo znacznie gorzej, ale udało jej się wyjść z tego cało. I nie jest na mnie zbytnio obrażona. Czyli pełen sukces.

A z życiowych pomieszań... no cóż polowanie na nową parę spodni raczej się nie powiodło. Nie lubię kupować spodni, w ogóle spodnie to dla mnie raczej konieczność niż oczywistość, więc nie przejęłam się tym zbytnio. Jednak jedna para to chyba mimo wszystko zbyt mało... eh. Zdobyłam za to nową parę butów, kolejną-ola-boga. Myślałam, że moje uzależnienie dotyczy tylko torebek. Myliłam się. Zmutowało się i przerzuciło na buty.

Zło, zło, zło...

...

Jak ja lubię ten brzdęk, brzdęk...

aaa.... no i jeszcze zapomniałabym zupełnie o inspiracji, o:

http://kuschelirmel.deviantart.com/art/geisha-177671907?q=boost%3Apopular%20geisha&qo=67

Roszpunko, Roszpunko spuść tu swe włosy...

2011-09-14T13:10:00.002+02:00

I pogoda zmieniła swe przyodzienie. I liści jakoś tak dużo na trawniku. Skoro już nawet teraz siedząc przy biurku zapalam sobie lampkę, by nie oślepnąć do reszty znaczy to, że jesień już przybywa. Włóczykij już spakował swoje manatki i wybył tam gdzie zwykle wybywa do nadejścia wiosny. Mnie ten przywilej niestety nie obowiązuje i jedyne co mogę zrobić to zaopatrzyć się w parę ciepłych butów i ogromny szal, którym będę mogła owinąć się cała. Uważana jestem bowiem za zmarzlucha, choć czuję się odrobinę pokrzywdzona tym stwierdzeniem. Mniejsza z tym wykłócać się nie będę. Czasu i nerwów szkoda.

...

I szalone koszulki. Dla szalonej byłej sąsiadki. Miłośniczki fotografii i wielkiej fanki cytatu: "Boże, Boże jak ja się stoczyłam..." z Zaplątanych:)

...

I widok ostatniego pogodnego zachodu.

...

I Mika. Taki kolorowy, taneczny i pozytywny.

Na dobry dzień i popołudnie.

kici kici jacket

2011-09-12T16:00:00.000+02:00

Kreska w lewo, kreska w prawo i pionowa... i kolejne kanji naumiane. Ostatnio znajduję coraz to bardziej kosmiczne pomysły na zajęcie sobie czasu. Jednak szybko pojawiający się za oknem zmrok przypomina, że koniec beztroski coraz bliżej. Ale słońce jeszcze świeci. Pewnie niedługo. Poświęcam się więc temu co robić lubię, a na co później może zabraknąć minut w czasie doby.

...

mozolny ślimak

2011-09-03T15:06:00.004+02:00

Dziś po długiej medytacji tuż przed myślą, że przydałaby mi się kawa, a tuż po tej, w której po raz kolejny przeklinałam wszech-obezwładniającą niezdolność mojego aparatu, pomyślałam, że powinnam chyba zmienić się w szufladowego ślimaka. Mozolność jaką się ostatnimi czasy charakteryzuję jest wręcz beznadziejnie nieuleczalna. Począwszy od codziennego ociągania się z zabraniem się "do życia" jak nazywają to niektórzy, po nieumiejętność zbyt długiego skupienia wzroku na stronach książki. W walkach z krwiożerczymi komarkoszmarnymi bestiami mój refleks też nierzadko przegrywa.

...

Ale coś tam robię. Obecnie pracuję nad filcem oraz niezmiennie koszulkami, o czym zapewne kiedy indziej. Po raz kolejny postanowiłam zmierzyć się z kolażem, ale trochę zabrakło mi chwilowo farby do wykończenia, wiec też musi poczekać. Jak na razie bez większego składu i ładu kilka wisiorów, bransoletek i takich tam innych. Każda z innej bajki. Powiedzmy, że taka była koncepcja.

...

A na koniec nuta niezwykła.

pawio

2011-08-13T08:56:00.000+02:00

...
A psik... psik... obecny stan rzeczy i fakt, że mój nos w zastraszającym tempie zaczyna przybierać cechy Niagary, powodują u mnie uczucia, które trudno jest raczej skojarzyć z zadowoleniem. Nie wspominając już radości wypoczynku. Ciągłe kręcenie w nosie nie daje spokoju, jakby rzeczywistość specjalnie merdała przed nim pierzem. Wyrażam ciche liberum veto, bo wiem, że buntownicza natura raczej przeziębienia nie wystraszy. Zaszywam się z kubkiem gorącej herbaty pod kocem, załączam kosmiczną maszynę losującą wyciągając jedną z nagromadzonych książek "do przeczytania" i wmawiam sobie, że to nie październik.

Zdarzy się też tak czasem, że ktoś podrzuci buty, albo uda mi się wygrzebać z szafy coś czego wcześniej nie zauważyłam pod puchem narnijskiego śniegu, a co prosi się o nowe oblicze. Zabieram wtedy owego nieboraka ze sobą i nie ma, że boli.

...

Absolutnie urzeczona...

transformers

2011-07-27T12:16:00.001+02:00

Przy takiej pogodzie jedynie co można robić to zaszyć się gdzieś pod kocem, trzymając kubek gorącej kawy w dłoniach, oczyma pokonując kolejne stronice powieści... Można też zabrać farbki, wodę, porozrzucane pędzelki i zabrać się za demolkę kolejnej koszulki, tudzież butów.

Tak, Transformers. Bo mimo wszystko lubię tych kosmitów :]

...

the last samurai

2011-07-21T10:54:00.003+02:00

Ostatnio często przenoszę się w realia, gdzie zasady wyznacza płaszcz i szpada, czy może raczej katana. Albo zmechanizowane formy życia przybyłe z kosmosu. Wszystko jedno. Walka i tak trwa.

Zakończyłam kolejny rok, przebrnęłam przez praktyki i staram się zorganizować czas tak, by wykorzystać go jak najlepiej. Dlatego w końcu zabieram się za książki, które zgromadziłam w ciągu kilku ostatnich miesięcy, powzięłam szaleńcze postanowienia podszkolenie się w nauce języka, choć jak człowiek sam wyznacza sobie zasady nie jest zbyt łatwo. Mobilizacja jest rzeczą niezwykle ruchliwą i często zdarza jej się znikać niepostrzeżenie. Kidy więc nawałnica oderwie mnie od źródła nauk wszelakich zabieram się za koszulki i stają się one podłożem moich fanaberii.
A, że dopiero ostatnio Ostatniego samuraja oglądałam (mam niezwykłą zdolność do nieoglądania filmów, które już wszyscy widzieli, nie wiem czemu tak jest) to jak zwykle mnie zainspirował.

kawaii cat

2011-06-09T23:58:00.000+02:00

Napiszę posta! A co! Już od jakiegoś czasu otwarta strona z reformami Kołłątaja dość gorliwie uprasza się bym czym prędzej do niej sięgnęła. Jak łatwo się domyślić walczę wytrwale. Niestety prędzej czy później ulegnę, bo ambitnie postanowiłam zdobyć dobrą ocenę. Ciężkie jest życie studenta. Wracam, więc myślami do czasu, gdy mogłam sobie bez straszliwszych konsekwencji bazgrać po torebkach i nie myśleć o przemęczeniu umysłu. Ten czas się jednak zakończył. Mądre książki mnie terroryzują. Po nocach śnią się stiuki. A putta gonią mnie, w krótkich rączkach ściskając kurczowo topory. Tak barok... to odległa przyszłość wtorkowego poranka. To dopiero będzie krwawa jatka.

I... Jonsi.

Pewnie był już wiele razy.

Nieustannie napawa mnie optymizmem.

I przypomina bardzo dobry czas.

Pocket Full of Sunshine

2011-04-29T22:11:00.002+02:00

I na to w końcu przyszła pora. Miałam pisać referat więc zabrałam się za malowanie butów. To dla mnie takie typowe. W przeciągu ostatnich pięciu dni napisałam dwie linijki. Domowa aura nie pomaga mi w moich studenckich obowiązkach.

Ale przecież tutaj mam wiele miejscowych zobowiązań, takich jak: pomaganie w wybraniu mega eleganckiej black-and-white kreacji Siostrze, wspieraniu jej w wytężonych przygotowaniach do egzaminu dojrzałości (gdyby on chociaż w marginalnym stopniu sprawdzał to co nosi w nazwie, ps. mimo wszystko niezwykle cieszę się, że mam dawno za sobą ten czas.), no i oczywiście drapanie za uszami kota (Zizu nie odpuści mi przecież jeśli nie okudli mnie od stóp do głów, jednocześnie zawsze stara się zrealizować swój designerski projekt wyciągniętych nitek na wszystkich moich ubraniach).

Kończę słowolejstwo i zabieram się za trzecią linijkę fascynującej opowieści.

Bye.

...

Nie minę się z prawdą, jeśli powiem, że u mnie niektóre weekendy mijają podobnie:

http://www.youtube.com/watch?v=1jcCiN0XOe0&feature=related

worst song ever :P

Toothless

2011-04-02T14:33:00.000+02:00

Sobota pędzi w zastraszający tempie. Obietnica zrobienia czegoś konkretnego ciągle pozostaje w zawieszeniu. Jak już wspominałam robię wszystko tylko nie to co sobie założyłam.

I tak powstała szczerbata koszulka, łódkowe buty i pewnie gdybym miała jakieś zbędne ubraniowe podłoże powstało by coś jeszcze. Ciągle poszukuje szarej bluzy i jak na złość danego fasonu znaleźć nie mogę. A znajduję bardzo wiele nieodpowiednich.

...

I kotowy materiał. Oj dużo poszewek poduszkowych powstanie.

...

Sistra mi dziś puściła.

The Black Eyed Peas - Just Can't Get Enough

I tak sobie słucham.

I oglądam miasto, które tak bardzo chcę zobaczyć.

czerwono

2011-03-17T00:20:00.002+01:00

Właśnie dotarła do mnie straszliwa i gorzka prawda. Ostatni post był równo miesiąc temu. Nie to żebym się leniła przez cały ten czas, z drugiej jednak strony nie można powiedzieć bym walczyła z jakimś karkołomnym zadaniem. Coś tam jednak robię. Niezmiennie skręcam kolczyki (choć ostatnio poczułam się niczym nieczuły tytan druzgocąc w dłoniach drewnianą ażurową konstrukcję- trauma nie do wyleczenia). Maluję koszulki (specjalne zamówienie na Szczerbatego stwora). Bazgram w czasie rysunku. Generalnie nic się nie zmieniło.

Co do rysunku. Inspirowałam się jakimś zdjęciem z deviantart'a, niestety znaleźć go ponownie nie mogę.

...

I na dobranoc.

Escaflowne Original Sound Track - Sora

Ryczypisk

2011-02-17T17:32:00.001+01:00

Korzystając z dnia wolnego od zajęć postanowiłam zapolować w bibliotece. Skradałam się, obserwowałam, podążałam za śladami. Znalazłam kilka potencjalnych ofiar. I wraz z tym co zdobyłam ogarnęło mnie przerażenie odnośnie pracy, którą muszę napisać. Zaczynam dostrzegać, że las wkoło mnie jest bardzo ciemny i niesprzyjający. Z tym co mam muszę jakoś z tego wybrnąć i jakoś się wybronić. A na przyszłość pamiętać by zabierać się za nieco mniej szablo-zębne zwierzyny.
...
W dodatku dziś otworzyłam drzwi kolędnikowi! Takiemu teoretycznie prawdziwemu. Miał szopkę i nawet próbował śpiewać. Do teraz mam jakieś niejasne wrażenie, że nastąpiło jakieś niespodziewane zakrzywienie czasoprzestrzeni. I usilnie staram się sobie przypomnieć, czy aby przez przypadek zamiast do tramwaju nie wsiadłam do wehikułu dr Emmett'a Browna... Dziwy nie z tej ziemi.

...

Co do zwierzy. Najodważniejsza mysz światowej literatury: Ryczypisk w całej swej okazałości. Czasem marzę, że jestem choć w małej części tak odważna jak on. Tak honorowa jak on. Tak prostolinijna.

I nie gaśnie we mnie nadzieja, że gdzieś tam ujrzę swoje własne morze lilii.

Azure Ray- Rise

Cudo, które ostatnio odkryłam.

krople, wilki i niepewność

2011-02-11T10:00:00.000+01:00

Dziś obudziły mnie odgłosy deszczu uderzającego o parapet. Już zdążyłam zapomnieć jak bardzo lubię tę dźwięk. Leżałam tak jeszcze dość długą chwilę, wsłuchując się w rytmikę spadających kropel. Starałam się uspokoić w ten sposób skołatane serce. Usidlić rozbiegane myśli.

Jest parę rzeczy, które pozwalają mi na chwilę chociaż zapomnieć o wszystkich tych niedogodnościach codzienności. Jedną z nich jest właśnie tworzenie. Gdy piszę, rysuję, czy po prostu bazgram bezsensu... na ten krótki moment wyłączam myślenie. Wciskam OFF i daję sobie chwilę odpoczynku. W tym momencie ważne jest tylko to co przede mną. Nabieram oddechu, by wrócić do rzeczywistości i nie zginąć pod jej kołami.

...

Wilcza torba. Bałam się jej swoją drogą. Nie lubię zbytnio owłosionych zwierząt. Namalowanie ich często kojarzy mi się z pewną formą abstrakcji.

...

A do deszczu najlepiej pasuje ta oto melodia.

HYD- OST- Blue Mind

japońsko-kocie opowieści

2011-02-08T13:24:00.000+01:00

Staram się jak najlepiej wykorzystać tą niezbyt długą cząstkę wolnego czasu jaka przysługuje mi po wytężonym trybie sesyjnym. Nadrabiam koszulkowe zaległości. Zmagam się z wilczą torbą dla Dagi. Generalnie staram się nie umrzeć twórczo. Oczywiście przywiozłam sobie do poczytania książki, te pożyteczne, do pracy proseminaryjnej, które dalej leżą na dnie torby i jakoś nie mam natchnienia by je stamtąd wydobyć a co dopiero czytać.

W zamian za to pochłaniam z niemalże świetlną prędkością kolejne odcinki Hanazakari no Kimitachi e, czy ja to w ogóle dobrze piszę...? Mniejsza z tym. Wpadłam. A miałam tylko zobaczyć fragment odcinka Hana Yori Dango. Z miejsca obejrzałam trzy. Dramy japońskie to straszliwe cholerstwo. I tak między jedną koszulką a torbą daję się porwać tej niezwykle osobliwej japońskiej rzeczywistości. Ehhh.... A myślałam, że mam silną wolę.

...

I po raz kolejny Simon's Cat. Obiecuje, że następnym razem będzie co innego. Nie kociego.

Jeszcze koczyki, które zrobiłam dla Ann. Niestety nie cierpię robić zdjęć kolczykom zawsze wychodzi jakoś rozmycie i pokracznie.

...

No to na koniec też japońsko.

Orange range-Ikenai taiyou.

pudło tram pam pam

2011-01-30T16:35:00.001+01:00

Coś dawno mnie tu nie było.

Ale nie martwcie się nie było to spowodowane ani uprowadzeniem przez obcą cywilizację, ani długoterminową wycieczką do Mordoru a już zupełnie nie było to powodem czarnych machinacji Baby Jagi. Właściwie ze mną to jest nieraz tak, że nic wyjść mi nie chce. Wena wybywa i basta. Ale w związku z tym, że mam niezliczoną ilość rzeczy na głowie i nie wiem zupełnie za, którą się zabrać postanowiłam zabrać się za coś zupełnie niezwiązanego z tematem, czyli napisać tutaj. Zwykle jak długo nic nie piszę to wylewam z siebie potok bełgocącego bezsensu. Powiem więc może tylko tyle, oto pudło na skarby wszelkiej maści i rodzaju. Do zrobienia go nie posłużyła mi żadna żywa książka, ale jakieś martwe jej resztki.

A ja po raz kolejny spróbuję zabrać się za łacinę. Albo historię sztuki.

Zwykle intonuję w tym miejscu jakąś wzniosłą pieśń.

Polecę Wam więc to. Nie mogę przestać tego słuchać.

yiruma- river flows in you

koniec i początek

2010-12-31T15:33:00.002+01:00

By zaznaczyć jakoś, że kolejny rok dobiegł końca. Pierwszy w tym miejscu. Z tym materiałem.

Tośka dalej splądrowana przez wirusy leży nieprzytomna. Nie zamieszczę więc żadnych nowych tworów.

A u końca tego roku, stojąc przed drzwiami nowego chciałabym wam wszystkim życzyć byście zawsze mieli tyle odwagi by żyć swymi marzeniami i nie zrażali się opiniami innych. By trwała w Was radość a każdy dzień był nową niepowtarzalną przygodą.

Szczęśliwego 2011 roku!!!

kto rano wstaje

2010-12-18T10:57:00.001+01:00

Miasto z wiszącym nad horyzontalnymi szczytami kamienic słońcem wygląda przecudnie. Zawsze o tym zapominam. Chyba, że uda mi się tak jak dziś wstać nim pierwsze promienie powitają kolejny dzień. Ulice jeszcze opustoszałe, niektórzy wybierają się do pracy, niedobitki wracają chwiejnym krokiem z imprezy. Poranna mgła miesza się z mroźnym powietrzem, a ich aura przepełnia optymizmem.

Nie lubię przesypiać dni. Tak wiele można stracić. Moi przyjaciele zwykli mawiać: "Wyśpimy się po śmierci".

I szczerze zwykle staram się tej mądrości trzymać. choć nie zawsze tak drastycznie jak dziś.

...

A tu wisior. Jaki jest każdy widzi.

Fioletowy to chyba mój ulubiony kolor, przynajmniej w chwili obecnej.

...

Anna Maria Jopek- Na dłoni

Bo szczęście to przelotny gość...

Uczmy się chwytać momenty.

Nie prześpijmy ich.

kotowate

2010-11-24T11:14:00.000+01:00

Mam lekkie zmęczenie materiału. I to zarówno twórczego jak i umysłowego.

Siedzę zupełnie już zebrana, by przekroczyć framugi drzwi i wyjść naprzeciw rzeczywistości, gdy dopada mnie wiadomość, że czegoś nie ma i nie muszę się wcale tak bardzo spieszyć. Rozpatruję wypicie kawy, zupełnie jestem zadowolona z tego faktu. Snuję perspektywy kolejnego odc Przyjaciół, a następne trzy zajęcia, które mi w dniu dzisiejszym pozostają, wydają się nieco szaro-burą koniecznością odbitą od tego co za oknem. Potem czeka mnie jeszcze kozaczenie z kozakami, zaiste poniedziałkowy referat zrobić trzeba.

...

Z braku laku znów zabrałam się za zaciapywanie koszulek, a że corne coty uwielbiam straszliwie, to nic dziwnego, że właśnie tą potulną bestię wybrałam

Jelonek-Steppe

podaruj mi trochę słońca

2010-11-17T15:28:00.000+01:00

I słoneczne dni zostały zastąpione mżawą burością.

Ale...

Zasada numer pierwsza: nie uzależniaj swego nastroju od warunków atmosferycznych.

Próbując trzymać się tego postanowienia, odwracam uwagę od tego co za oknem porcją bananów tapianych w czekoladzie. Idzie mi świetnie. Już prawie uwierzyłam, że siedzę na gorącej plaży, jest ciepło, nie gnębi mnie gramatyka łacińska. Muszę przyznać, że nasza pokojowa palma ułatwia mi projekcje tego obrazu. Problem polega na tym, że na plaży nie dochodzi do twej świadomości dźwięk tramwajów.

I w tym miejscu rzeczywistość dość brutalnie zamienia me marzenie w miazgę.

...

Ponadto niedawno znalazłam nowy rozweselacz. W dość nieprzewidywalny dla mnie sposób wciągnęłam się w fabułę Przyjaciół. I na prawdę uważam, że jest to idealne rozwiązanie, gdy mózg nie nadąża z przyswajaniem końcówek łacińskich i krzyczy: DOOOOOOOOOOOŚĆ!!!

...

Przyznam, że ostatnio zrobiłam sobie wolne od robótek ręcznych. Ograniczam się jedynie do zajęć z rysunku raz w tygodniu. W tym względzie uczyniłam nawet krok naprzód i kupiłam sobie teczkę. Nim nastał jednak ten czas skleciłam dwa wisiory. Oto one. Już nic nie mówię. Zabieram się za indicativus'y i inne takie.

...

Editors- Papillon

kropelkowo

2010-10-25T17:44:00.000+02:00

Oj czuć straszliwie, że zima idzie. Zimno, szaro i buro. Mam dziwne wrażenie, że w moim gardle siedzi coś mechatego i drażni mnie niezmiernie. Staram się to zabić kolejną cud-pastylką. Nadaremnie. Zadomowiło się i widocznie nie ma najmniejszego zamiaru się oddomowić.

Ciągle wisi mi nad głową jak brzytwa kata wstęp pracy proseminaryjnej, ale jakoś nie mogę się za to zabrać. Wena wzięła urlop i pojechała na wakacje. Lenivcum gargulikum wdmuchuje mi frustrację słomianą rurką do ucha.

...

Nic to.

Powtórzę za kimśtam. I zakładam różowe okulary, by zabarwić codzienność.

...

Zdjęcie muszelkowo-lawowych kolczyków. Gorąca plaża jest teraz najbardziej wskazanym miejscem, gdzie chciałabym się bilokować. Opatrzność stwierdziła jednak, że nie jest mi to do życia potrzebne i nie obdarzyła mnie tym darem. Niestety. Jedyne co mi pozostaje to pokrywający się już znacznie jesienią Kraków...

...

I teledysk z morskim wybrzeżem. Od wczoraj słucham nieustannie:

Hurts-Stay

Pegaz

2010-10-07T17:58:00.003+02:00

Już trochę czasu upłynęło od mojego ostatniego wpisu. Szczerze powiedziawszy początek roku akademickiego, pakowanie się i przeprowadzki pochłonęły mnie nieco i nie pozostawiły zbyt wiele czasu wolnego.

W dodatku muszę tu wspomnieć o nie dającej o sobie zapomnieć spec komórce remontowej działającej za ścianą naszej kuchni. Nie dość, że przez blisko cztery dni marzyłam z niecierpliwością, by w końcu pójść na jakieś zajęcia, ponieważ ta cała kakofonia dźwięków była nie do zniesienia, to panowie byli tak skrupulatni w kuciu ścian, że w dwóch miejscach przebili ją na wylot z okrzykiem: "Panowie jesteśmy u sąsiada". Gdy następnego dnia skończyli pracę w naszej kuchni garnki trzeba było spod pyłu i gruzu odkopywać jak na wykopaliskach archeologicznych. Wieczorem gdy dwie współlokatorki poszły się zapytać, czy raczą ową dziurę w jakiś sposób załatać pan odpowiedział: "To ta dziura dalej jest? Przecież tam kogoś miał przyjść rano to załatać." Rano nikt tego nie załatał. Nasza kuchnia wyglądała jak miejsce robót odkrywkowych. A my tańczymy z radości.

...

Dziś natomiast próbując zabić czas zajrzałam, tak tylko na momencik, do pasmanterii i znów mój portfel stał się szczuplejszy.

Pierdoły koraliczne powinny być poza zasięgiem mego wzroku, bo jak tak dalej pójdzie to jedzenie będzie poza zasięgiem mojego portfela.

...

A to torebka z pegazem. Wspominam o tym tylko dlatego, że nie wszyscy wiedzą, iż to dziwne stworzenie właśnie pegazem jest.

...

Zakochałam się w tej piosence od kiedy pierwszy raz ją usłyszałam. A było to daaawno temu.

http://www.youtube.com/watch?v=oFkSMHle8-M

Hua mulan

2010-09-23T22:41:00.001+02:00

Ostatnio udało mi się tworzyć dla samego tworzenia a nie jedynie z przymusu. Przyniosło mi to wiele radości. Za niedługo jednak przychodzi czas by spakować książki i kredki do tornistra i przywitać się z nowym rokiem akademickim.

Nim to jednak nastąpi czeka mnie obfitujący w zdarzenia weekend. Począwszy od piątkowego wyjazdu do Krakowa i pomocy muzealnej do późnych godzin nocnych. Po sobotnią imprezę osiemnastkową również do późnych godzin nocnych jak mniemam. Jazda busami zapewne mnie wykończy i będę przypominała zmaltretowanego futrzaka w samym środku pustyni, ale mam zamiar wyjść z tego mężnie. Gdyby nie te busy...

No ale.

I sprawca dzisiejszego postu, a właściwie sprawczyni: Hua Mulan. Obejrzałam ten film, bo lubię Mulan. Do tej pory obejrzałam jedynie Disneyowską wersję, ale tak czy nie tak, ta postać zawsze bardzo mnie intrygowała. Jak tylko dowiedziałam się, że w Chinach rok temu powstał film o niej, postanowiłam go obejrzeć. Szczerze powiedziawszy miałam raczej małe oczekiwania, pamiętając z tego typu produkcji walki karate i ludzi latających po dachach w dość dziwny sposób. A jednak niewiele jest tam dachów, po których można by latać. Są też sceny bitew, więc nie ma żadnego ho-ja-ju-aa trzask prask jak zwykle czyni to Bruce Lee rozkładając swoich wrogów na łopatki. A w dodatku opowiada historię dość tragiczną, która wzrusza, choć nie jest rzewna.

...

Bezpośrednią inspirację czerpałam z plakatów dostępnych na Filmweb.

...

I piosenka kończąca film, już o niej wspominałam, ale podczas tworzenia kolaży była moją melodyjną inspiracją. I nieustannie porusza moje serce.

http://www.youtube.com/watch?v=IVlFCNvp2zI&feature=related

Tutaj można przeczytać angielskie tłumaczenie, jakby ktoś chciał zagłębić się w tekst i nie znał oryginalnego języka. Jak ja.

...

Rozpisałam się dzisiaj nie ma co.

Obiecuje, że następnym razem nie będę tak męczyć. A przynajmniej się postaram.

...

w warsztacie taty

2010-09-18T17:40:00.000+02:00

Inspirację można czerpać zewsząd. Nawet w ciemnej, zakurzonej piwnicy, do której małe dzieci nie zapuszczają się obawiając się wszelakiego czorta mogącego czaić się za piecem centralnym. Zauważam odblask oczu kota siedzącego pod heblarką ze znudzoną miną, bez większego zainteresowania śledzący osobę, która śmiała przerwać mu błogi sen o tłustych myszach i krainach mlekiem płynących. Skradam się między drobinkami kurzu, w których tańczą zagubione promienie słońca. Mijam prędko rysunek schodowego stopnia wykonany na ścianie z wszelkimi istotnymi wymiarami. Otwieram ciężką metalową szufladę i biorę co mi trzeba póki nikt nie widzi.

...

A nakrętki nie muszą być jedynie niewidocznymi elementami krzeseł, uniemożliwiającymi jego rozpad, gdy ciężki człowieczy zad na nim spocznie.

PS. Wykonanie tych zdjęć zjadło mi więcej nerwów, niż zwykle czyni to mechaty nerwojad. Wątpliwej jakości moim zdaniem są i średnio oddają charakter wisiorów.

...

Odmieniona Brodka ze swoją Grandą zdecydowanie przypadła mi do gustu. http://www.myspace.com/monikabrodka

"Walczą we mnie lwy, walczy zgraja psów,

moje myśli dziś jak po linie chód.

Widzę słońca dwa,

jak rozpoznać mam,

gdzie prawdziwy,

gdzie odbity blask."

Stones stories

2010-09-16T11:25:00.002+02:00

Kamienie zaczęłam znosić do mego pokoju w wieku 6 lat, kiedy to rozpoczęto budowę naszego domu. Pierwszy okaz przemyciłam pod koszulką, sama nie wiem czego mogłam się wtedy obawiać. W każdym razie mama od razu stwierdziła jakąś poważną chorobę żołądkową. Cóż kamień był spory,a ja malutka. Dalej stoi on na mojej komodzie. Wtedy też postanowiłam zostać geologiem, jak widać od tej ścieżki życiowej jestem dziś daleka. Zresztą zawsze byłam lewą nogą z fizyki. A potem przeczytałam Pana Samochodzika i nagle zapragnęłam pójść w jego ślady. I tak się stało, że Boskim zrządzeniem losu jestem na muzealnictwie.

Pasji zbieractwa kamieni oczywiście nie porzuciłam. A z samotników znalezionych na niedawnym spacerze zrobiłam wisiory.

Better than original: Marina And The Diamonds, Starstrukk.

http://www.youtube.com/watch?v=Y2QHr54Y6XU

Prawie jak Hermes

2010-09-12T14:20:00.001+02:00

Ostatnio dni lecą nad wyraz szalenie. Albo pracuję nad nieszczęsnymi kolażami wymagającymi nie lada cierpliwości i chęci, albo co nóż jakieś sprawy organizacyjne, wszelakiego rodzaju i maści, wyciągają mnie z mojej wypełnionej ścinkami po brzegi norki w szeroki świat. Ponadto miałam ostatnio okazję jechać jednym busem ze wschodzącym kwiatem polskiej służby liturgicznej, czyli trzema podstawówkowymi ministrantami i co chwila do moich uszu dobiegały wyrażenia typu: "twój mózg jest martwą materią"- zastanawiam się zawsze skąd oni biorą takie odzywki.

Kolejny rozdział radosnej twórczości. Kiedyś były zgniło-zielone i nieco zniszczone. Pięty więc uposażyłam w motyle, będę teraz biegać niczym Hermes.

Elficko

2010-09-08T20:15:00.001+02:00

Ostatnio poczułam pasję tworzenia i codziennie mam inne zwariowane pomysły. Zabrałam się już za buty, stare torebki, wyciągnęłam kartony, które stały od dawna w kącie i zaczęłam po nich bazgrać. Obejrzałam filmową wersję Mulan i tak mnie zainspirowała, że dwa duże kartony, o ile wszystko pójdzie zgodnie z planem, poświęcę właśnie tej postaci.

Jak na razie pierwsza odsłona torebkowych wariacji. Elficko jak widać. Ostatnio skończyłam czytać Brisingr, może to dlatego, byłam strasznie do tyłu z fantastyką a teraz z dużym impetem wracam między znajome postacie.

Nie przestaje chodzić mi po głowie ta piosenka. Słucham jej nieustannie:

http://www.youtube.com/watch?v=IVlFCNvp2zI&feature=player_embedded

First was...

2010-09-07T15:39:00.000+02:00

Posprzątałam. A bałagan i tak znów przyszedł i się zrobił. Sterty papierów wkoło mnie są efektem kolejnego zwariowanego pomysłu, czyli autoportreto-kolażu. Jak na razie stoi biedaczyna i nie wie co z nią dalej będzie. Przy dobrych wiatrach może wyląduje na Digarcie.

Ja natomiast chciałam przedstawić tego, od którego wszystko się zaczęło. Zarówno moja mała produkcja kolczyków jak i wiązanie mnie z lemurami. Proszę Państwa... oto Julian! Moje pierwsze kolczyki. Są nieco straszne, postać Juliana wycięłam z gazety więc po pokryciu kolczyków lakierem zaczęła prześwitywać. Totalny eksperyment. Biorąc jednak pod uwagę, że zarówno moja pasja jaki i przezwisko wzięły się od niego to musiał się tu pojawić.

stitch

2010-09-05T15:42:00.009+02:00

Dość zmęczona wydarzeniami już powoli przemijającego weekendu układam sobie w głowie wszystko to co się w ciągu tego czasu wydarzyło. Znalazłam w sobie zapał i siłę... choć "w sobie" jest tu raczej złym wyrażeniem. Faktem jest to, że czuję nową nadzieję, nową inspirację. A również i radość, którą chce się dzielić tworząc swoje małe dziwactwa.

Hallelujah.

Parę zdjęć z czasu kiedy bazgroliłam po tej biednej Bogu ducha winnej koszulce, uzewnętrzniając swoje pokrętne fantazje i meandry wyobraźni.

A to mój ulubieniec słodki i mechaty Stitch:)

Gabryś

2010-09-02T09:40:00.003+02:00

Udało mi się wstać nie ociągając się zbytnio, a to w moim przypadku powód do dumy. A zarządziłam dziś generalne porządki, bo po wczorajszych harcach z igłą i nitką mój pokój wygląda jak pole bitwy, a więc Archanioł na drogę:)

wspomnienie lata

2010-09-01T11:08:00.003+02:00

Kolejne fale deszczu zalewają świat. Krople monotonnie uderzają o parapet. Trawnik zamienia się w jezioro. Chyba dość już mam tej szarości. Gdybym miała dziś rozpoczynać rok szkolny chyba by mnie trafiła cholera. Znając mnie stałabym pół godziny przed szafą z miną męczennika, doszłabym do wniosku, że w wypadku takiej katastrofy pogodowej nie mam co na siebie włożyć. W efekcie założyłabym coś przystosowanego do spartańskich warunków na chodnikach, minimalizując elegancję.

W takim przypadku dziś postanowiłam postawić na kolory, by przepędzić tę wszechobecną szarość.

bo lubię coty

2010-08-26T13:12:00.004+02:00

Biorąc pod uwagę moją lubość do gatunku kotowatych, w szczególnie do cota Szymona postanowiłam odzwierciedlić go na jednej z moich koszulek. To była moja pierwsza zabazgrana koszulka, ale gdzieś się zawieruszyła i właśnie ją znalazłam.

to jeszcze cot: http://www.youtube.com/watch?v=4rb8aOzy9t4

Morfik

2010-08-24T17:15:00.004+02:00

Już lekko sforsowaną koszulkę postanowiłam odnowić malując na niej jedną z moich ulubionych postaci z Planety skarbów, Morfika. Zresztą Ps należy do najczęściej przeze mnie oglądanych animacji Disney'a.

frrrrru

2010-08-20T20:31:00.000+02:00

Wiekowe już nieco kolczyki.

kwiatkowo

2010-08-17T19:33:00.003+02:00

Broszka filcowa podejście pierwsze.

broszka

2010-08-12T19:42:00.003+02:00

Była sobie kiedyś serwetka... ale nudziło mi się na tyle by zmienić nieco jej postać.

kolczyki

2010-08-11T16:57:00.002+02:00

Dziś wsiadłam w PKS i wybrałam się do metropolii zwanej Żywcem. Odwiedziłam kilka lumpeksów (powinni mi zabronić kupowania apaszek, szali, chust itp. :P), kupiłam sobie białe trampki i wreszcie miałam okazję porozmawiać z przyjaciółką ze szkolnej ławki, odkąd skończyłyśmy szkołę rzadko mamy okazję się spotkać.

I kolejne kolczyki. Słabo widać, ale kamień jest bardziej niebieski i zielony niż sugeruje to zdjęcie.

kubek

2010-08-10T23:53:00.001+02:00

Kubek z bohaterem krótkometrażowej animacji studia Pixar Presto. Kiedyś zrobiłam go jako prezent dla siostry.

pingwiny...

2010-08-10T19:17:00.004+02:00

... z Madagaskaru. Czyli banda, którą uwielbiam. Z tego uwielbienia nawet kolczyki powstały:D

na niebiesko

2010-08-09T13:15:00.009+02:00

Pary kolczyków, które zrobiłam już jakiś czas temu. Lubię robić kolczyki wtedy wyłącza mi się myślenie i po prostu tworzę. Dobry sposób na odstresowanie. Nie umiem natomiast całkowicie robić zdjęć kolczyków, zawsze wychodzą totalnie pokracznie.

Wstęp

2010-08-08T18:45:00.001+02:00

Trochę o mnie, czyli mój fragment wszechświata. Słowem wstępu chciałabym tu zamieszczać wszystkie szalone rzeczy, które lemur taki jak ja lubi gromadzić w swoich szufladach. Twory nabyte jak i wykonane przeze mnie. Witam i do usłyszenia.